บทที่ 232

บทที่232การเติบโตของโม่จื่อเฟิง（1）

้องนอนของโม่จื่อเฟิง จัดไว้อย่างเรียบง่ายแต่ดูหรูหรา ผนังห้องมีรูปที่เก่าแก่อยู่หลายรูป พื้นห้องมีแจกันที่สูงเกือบครึ่งตัวคน ดูเหมือนเรียบง่ายไม่มีอะไร แต่ราคาของประดับทุกสิ่งก็สามารถทำให้คนตะลึงได้

จำได้ว่าครั้งแรกที่หลินซีนเยียนได้ฟังจินมู่พูด

บทที่ 233

บทที่233การเติบโตของโม่จื่อเฟิง（2）

สายตาของโม่จื่อเฟิงมองไปยังมือที่จับแก้วชาของนาง แล้วยิ้มมุมปาก ตกใจเล็กน้อย อยู่ๆเขาก็รู้สึกว่า มือของผ็หญิงคนนี้ทั้งเล็กทั้งขาว นั้นดึงดูดเขาได้มากกว่าที่คาดไว้

นางรับรู้ได้ถึงสายตาของเขาที่มองมา หลินซินเยียนรู้สึกว่ามือร้อนวูบวาบ รีบส่งแก

บทที่ 234

บทที่234การเติบโตของโม่จื่อเฟิง（3）

เสียงของเขาค่อยเปลี่ยนเป็นความเศร้า หลินซีนเยียนไม่ได้ขัดจังหวะเขา ให้เขาพูดต่อไป“ตอนนั้น ข้าก็มีเพื่อน เพื่อนที่ดีแสนดีคนหนึ่ง โตกว่าข้าหนึ่งปี เพราะอย่างนั้นเขามักจะชอบพูดว่าเขาจะเป็นพี่ของข้า ข้าก็เรียกเขาพี่ชายแบบนั้นเสมอ ในปีนั้น ข้ามีความสุขมา