บทที่20 เอ้อโก่ว

สิ่งแวดล้อมแปลกหน้า สำหรับเด็กชายแล้ว ไม่รู้สึกหวาดกลัวเลยสักนิด บางทีการมีชีวิตที่น่าเวทนามาเกินพอ จึงไม่ได้ทำให้เขาตื่นตระหนกเลย

ไม่รู้เพราะเหตุใดหลินซีนเยียนรู้สึกจุกที่กลางอก แม้ว่าทั้งร่างของเด็กจะเปรอะเปื้อนไปด้วยสิ่งสกปรก แต่นางก็ค่อยๆ เอื้อมมือไปดึงเขาเข้ามา

บทที่21 ความทรงจำของหลินซีนเยียน

สักพักนางก็ทำตาเปล่งประกาย“ข้าคิดได้แล้ว ในเมื่อข้ารับเจ้าเป็นน้องชาย เจ้าก็แซ่เดียวกับข้าแล้วกัน ข้าชื่อหลินซีนเยียน เช่นนั้นเจ้าก็ชื่อหลินอี้เซิงแล้วกัน อี้ แปลว่า คาดหวัง เซิง แปลว่า ชีวิตใหม่ จากนี้ไปเจ้าต้องเริ่มชีวิตใหม่！”

หลินอี้เซิง ตั้งชื

บทที่22 อยู่เหนือความคาดหมาย

ในท้องพระโรงของแคว้นหนานเยว่ ขุนนางฝ่ายบุ๋นที่อยู่ตรงกลาง ผู้ที่เป็นปฎิปักษ์ของมหาเสนาบดีฝ่ายขวาเซียวเฉิงเหอมีเพียงมหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายอินฉี แต่ตระกูลเซียวเป็นตระกูลสูงศักดิ์มาหลายร้อยปี เคยมีฮองเฮา 2 พระองค์ กุ้ยเฟย 1 พระองค์ที่มาจากตระกูลนี้ มหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายสวม