บทที่19 ทำให้เปิ่นหวางดีใจหน่อย

ในรถม้า เงียบกริบอย่างแปลกประหลาด

โม่จื่อฟงนั่งพิงข้างหน้าต่าง เขาไม่ได้รับปากคำขอร้องของนาง แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ

หลินซีนเยียนรู้สึกกังวลอย่างมาก นางเกือบลืมว่าตอนนี้ตัวนางกำลังเปลือยเปล่าอยู่ นางลังเลอยู่หลายครั้ง พอคิดจะเปิดปากถาม ทันใดนั้นที่

บทที่20 เอ้อโก่ว

สิ่งแวดล้อมแปลกหน้า สำหรับเด็กชายแล้ว ไม่รู้สึกหวาดกลัวเลยสักนิด บางทีการมีชีวิตที่น่าเวทนามาเกินพอ จึงไม่ได้ทำให้เขาตื่นตระหนกเลย

ไม่รู้เพราะเหตุใดหลินซีนเยียนรู้สึกจุกที่กลางอก แม้ว่าทั้งร่างของเด็กจะเปรอะเปื้อนไปด้วยสิ่งสกปรก แต่นางก็ค่อยๆ เอื้อมมือไปดึงเขาเข้ามา

บทที่21 ความทรงจำของหลินซีนเยียน

สักพักนางก็ทำตาเปล่งประกาย“ข้าคิดได้แล้ว ในเมื่อข้ารับเจ้าเป็นน้องชาย เจ้าก็แซ่เดียวกับข้าแล้วกัน ข้าชื่อหลินซีนเยียน เช่นนั้นเจ้าก็ชื่อหลินอี้เซิงแล้วกัน อี้ แปลว่า คาดหวัง เซิง แปลว่า ชีวิตใหม่ จากนี้ไปเจ้าต้องเริ่มชีวิตใหม่！”

หลินอี้เซิง ตั้งชื