บทที่ 18

บทที่18 อารมณ์รุนแรงเป็นบางครั้ง

“บ่าวไม่ได้หนี บ่าวแค่คิดถึงท่าน เลยออกมาตามหาท่าน”หลินซีนเยียนรู้สึกเสี่ยวสันหลัง เริ่มมีเหงื่อออก ใบหน้าของนางยังคงยิ้มไม่หุบ แต่ในหัวกำลังคิดหาวิธีแก้ไขสถานการณ์ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกนี้อย่างสุดชีวิต

“บ่าว...”โม่จื่อฟงยิ้มอย่างดีใจ“ที่แท้เจ้าย

บทที่ 19

บทที่19 ทำให้เปิ่นหวางดีใจหน่อย

ในรถม้า เงียบกริบอย่างแปลกประหลาด

โม่จื่อฟงนั่งพิงข้างหน้าต่าง เขาไม่ได้รับปากคำขอร้องของนาง แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ

หลินซีนเยียนรู้สึกกังวลอย่างมาก นางเกือบลืมว่าตอนนี้ตัวนางกำลังเปลือยเปล่าอยู่ นางลังเลอยู่หลายครั้ง พอคิดจะเปิดปากถาม ทั

บทที่ 20

บทที่20 เอ้อโก่ว

สิ่งแวดล้อมแปลกหน้า สำหรับเด็กชายแล้ว ไม่รู้สึกหวาดกลัวเลยสักนิด บางทีการมีชีวิตที่น่าเวทนามาเกินพอ จึงไม่ได้ทำให้เขาตื่นตระหนกเลย

ไม่รู้เพราะเหตุใดหลินซีนเยียนรู้สึกจุกที่กลางอก แม้ว่าทั้งร่างของเด็กจะเปรอะเปื้อนไปด้วยสิ่งสกปรก แต่นางก็ค่อยๆ เอื้อมมือไปดึ