บทที่ 178 ศัตรูบนเส้นทางคับแคบ

“นี่มันป่าบนภูเขาลึกนะ คิดไม่ถึงว่ายังมีคนอาศัยอยู่จริงด้วย” หลิวเอ้อร์ตบไปที่ศีษะตนเองเบาๆด้วยเข้าใจว่าตนตาฝาด

เฉินอิงลุกขึ้นยืนบอกมือให้กับคนทั้งสอง พลันตะโกนถาม “พี่สะใภ้ท่านนั้น บ้านของท่านเป็นที่ขายสมุนไพรในภูเขาใช่หรือไม่?

พี่สะใภ้?

หลินซิน

บทที่ 179 เพื่อหมอตำแยที่ดีที่สุด

“ถุ้ยย เป็นแค่แม่ทัพขยะที่เกาะตำแหน่งของลูกสาวมิใช่หรือ? แถมยังยึดถือว่าตนเองเป็นพระญาติราชวงศ์เสียด้วย

เมื่อกลุ่มรถของหลินโสงฉีเดินออกไป ชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่ด้านหน้าหลินซินเยียนก็ถุยน้ำลายไล่ตามหลังรถม้า คนที่อยู่ด้านข้างเมื่อได้ยินเช่นนี้ก็รีบกรูเข้าม

บทที่ 180 กลับเมืองเฟิ่งชี

หลังจากนั้นหลายวันก็เดินทางมาถึงเมืองเฟิ่งชี หลินซินเยียนคิดว่าตนเองนั้นอาจจะกระวนกระวายหรือไม่ก็ตื้นเต้น แต่กลับผิดจากที่คาด นางรู้สึกสงบอย่างมาก บางทีเป็นเพราะว่าขณะที่มาถึงหน้าประตูเมือง เจ้าเด็กน้อยในท้องของนางก็ไม่อยู่ไม่สุขเท่าไรนัก ดิ้นถีบนางอยู่หลายทีราวกับกำล