บทที่ 173 สรือโถว

“ให้ข้าดูแล?” ท่านโจวชี้ไปที่หน้าตนเองด้วยเข้าใจว่าตนฟังผิดไป “เจ้าหนุ่มนี่ล้อเล่นอะไรกัน เรือนข้าเดิมทีคนก็น้อยอยู่แล้ว มีงานเยอะมากทุกวัน จะมีเวลาว่างที่ไหนมาช่วยเจ้าดูแลแม่หนูคนนี้กันล่ะห๊า?”

“ท่านโจว….” อินฉีมองงเขาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความวิงวอน

หลินซินเยียนย

บทที่ 174 พบกันเร็วเกินไป

ช่วงเวลากลางคืนท่ามกลางหุบเขาดูเหมือนจะเร็วกว่าที่อื่นๆ อาจจะเป็นเพราะความหนาแน่นของป่าทึบที่บดบังกั้นแสงดวงอาทิตย์ แม้แต่แสงอาทิตย์ยามอัสดงก็ถูกกั้นไว้ที่ด้านนอกชายป่า

ทว่าอาหารมื้อค่ำในหุบเขากลางป่ากลับอุดมสมบูรณ์ หลินซินเยียนไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะความสัมพันธ์กับ

บทที่175 ยาอี้เหยียนตัน

นางเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นอินฉียืนอยู่ที่เบื้องหน้าของนาง เขาเอื้อมมือมารับตัวสรือโถว “ข้าจัดการเอง เจ้าท้องอยู่คงไม่สะดวก”

หลินซินเยียนพยักใบหน้าโดยไม่ปฏิเสธความหวังดีของเขา

หลังจากจัดแจงส่งสรือโถวเข้านอน อินฉีและหลินซินเยียนต่างก็แยกย้ายกลับห้องของตน ในที่สุดค่