บทที่ 171 ได้รับการช่วยเหลือ

ม้ามีค่อยๆเยื้องย่างเดินหน้าไปอย่างช้าๆ หลินซินเยียนเหน็ดเหนื่อยเกินไป จึงได้แค่คว้าสายบังเหียนให้แน่นแล้วเอนพิงบนหลังม้าอย่างอ่อนแรงโดยที่ไม่รู้ว่าต้องเดินไปอีกนานเท่าไร เมื่อดวงอาทิตย์เริ่มอุ่นขึ้น และขณะแสงอาทิตย์อันอบอุ่นกระทบลงบนผิวนาง นางก็ได้เอนหลับลงบนหลังม้

บทที่172ในภูเขามีฟ้าดิน

�กรวาล/ดีและร้าย

เมื่อเห็นใบหน้าตกใจของเขาจนยากจะปิดให้มิด หลินซินเยียนก็หัวเราะเบาๆพลันส่ายหน้าและเอนตัวลงนอนไปอีกครั้ง “พี่อิน ข้าอยากจะพักผ่อนเจ้าค่ะ”

เดิมทีนางก็มิได้หวังว่าในยุคนี้จะมีคนที่คิดเหมือนกันกับนาง ดังนั้น ช่างเถิด...ช่างมันเถิด...

อินฉีได้ยิน

บทที่ 173 สรือโถว

“ให้ข้าดูแล?” ท่านโจวชี้ไปที่หน้าตนเองด้วยเข้าใจว่าตนฟังผิดไป “เจ้าหนุ่มนี่ล้อเล่นอะไรกัน เรือนข้าเดิมทีคนก็น้อยอยู่แล้ว มีงานเยอะมากทุกวัน จะมีเวลาว่างที่ไหนมาช่วยเจ้าดูแลแม่หนูคนนี้กันล่ะห๊า?”

“ท่านโจว….” อินฉีมองงเขาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความวิงวอน

หลินซินเยียนย