บทที่170โอกาส

ที่แท้ก็เป็นพวกวิปลาสราวกับว่าเขาชอบที่จะเห็นเหยื่อของตนดิ้นรนทรมานก่อนสิ้นลมหายใจ

หลินซินเยียนมองไปรอบๆปราศจากผู้คนแม้แต่คนเดียวก็ไม่มีไร้แววของเหล่าพลทหารที่จะมาช่วยชีวิตนางและไม่มีการปรากฏแบบทันควันของโม่จื่อเฟิง

“ข้าเลือกที่จะปลิดชีพตัวเอง”หลินซินเยียนกัดฟันเ

บทที่ 171 ได้รับการช่วยเหลือ

ม้ามีค่อยๆเยื้องย่างเดินหน้าไปอย่างช้าๆ หลินซินเยียนเหน็ดเหนื่อยเกินไป จึงได้แค่คว้าสายบังเหียนให้แน่นแล้วเอนพิงบนหลังม้าอย่างอ่อนแรงโดยที่ไม่รู้ว่าต้องเดินไปอีกนานเท่าไร เมื่อดวงอาทิตย์เริ่มอุ่นขึ้น และขณะแสงอาทิตย์อันอบอุ่นกระทบลงบนผิวนาง นางก็ได้เอนหลับลงบนหลังม้

บทที่172ในภูเขามีฟ้าดิน

�กรวาล/ดีและร้าย

เมื่อเห็นใบหน้าตกใจของเขาจนยากจะปิดให้มิด หลินซินเยียนก็หัวเราะเบาๆพลันส่ายหน้าและเอนตัวลงนอนไปอีกครั้ง “พี่อิน ข้าอยากจะพักผ่อนเจ้าค่ะ”

เดิมทีนางก็มิได้หวังว่าในยุคนี้จะมีคนที่คิดเหมือนกันกับนาง ดังนั้น ช่างเถิด...ช่างมันเถิด...

อินฉีได้ยิน