บทที่142 ชนบาดเจ็บ

นัยน์ตาของหลินซินเยียนฉายแววประหลาดใจครู่หนึ่ง แต่ว่าไม่นานก็หายไปจนมองไม่เห็น จนกระทั่งมองไม่เห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปสักนิด

ได้ยินที่เจ้าของร้านพูดอู๋อี้ก็รีบถามว่า “ท่านเจ้าสัว เมื่อครู่ที่ท่านพูดว่างานใหญ่ คงไม่ใช่งานอภิเษกของอู่เซวียนอ๋องหรอกกระมัง”

“จะไม่

บทที่ 143 ข้อต้องห้าม

ช่วงเวลาแห่งการรอคอยนั้นเจ็บปวดเหลือเกิน โดยเฉพาะช่วงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้

อู๋อี้เดินไปเดินมาอยู่ในโรงหมอ เขาจำไม่ได้แล้วว่าตนเองเดินอยู่นอกฉากกั้นไปกี่รอบแล้ว ถึงแม้ว่าเขาจะรู้ดีกว่าทำเช่นนี้ไปก็ไม่มีประโยชน์ แต่ว่าเขาก็ไม่รู้วิธีที่จะทำให้ตัวเองหยุดเดิน

บทที่ 144 ผิดหวังหรือว่าหมดหวัง

อู๋อี้ยังไม่ทันพูดจบก็เห็นโม่จื่อเฟิงย่นคิ้ว และพูดเสียงเย็นว่า “เหตุใดจึงมีคนบ้าเช่นนี้เข้ามาได้ กล้าไม่เจียมตัวอยู่หน้าประตูวังอีกรึ” เขาหันไปคำรามใส่องค์รักษ์หน้าประตูอีก “พวกเจ้าทำเรื่องอะไรกัน”

องครักษ์ได้ยินเช่นนั้นก็รีบคุกเข่าสำนึกผิด พวกเขากลั