บทที่ 143 ข้อต้องห้าม

ช่วงเวลาแห่งการรอคอยนั้นเจ็บปวดเหลือเกิน โดยเฉพาะช่วงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้

อู๋อี้เดินไปเดินมาอยู่ในโรงหมอ เขาจำไม่ได้แล้วว่าตนเองเดินอยู่นอกฉากกั้นไปกี่รอบแล้ว ถึงแม้ว่าเขาจะรู้ดีกว่าทำเช่นนี้ไปก็ไม่มีประโยชน์ แต่ว่าเขาก็ไม่รู้วิธีที่จะทำให้ตัวเองหยุดเดิน

บทที่ 144 ผิดหวังหรือว่าหมดหวัง

อู๋อี้ยังไม่ทันพูดจบก็เห็นโม่จื่อเฟิงย่นคิ้ว และพูดเสียงเย็นว่า “เหตุใดจึงมีคนบ้าเช่นนี้เข้ามาได้ กล้าไม่เจียมตัวอยู่หน้าประตูวังอีกรึ” เขาหันไปคำรามใส่องค์รักษ์หน้าประตูอีก “พวกเจ้าทำเรื่องอะไรกัน”

องครักษ์ได้ยินเช่นนั้นก็รีบคุกเข่าสำนึกผิด พวกเขากลั

บทที่ 145 ความโปรดปรานที่ยิ่งใหญ่ต่อเจ้า

หลินซินเยียนมองหลี่ถิง บุตรสาวของตระกูลที่งามเฉิดฉายเช่นนี้ ถึงแม้ว่าจะชนนางบาดเจ็บ แต่เมื่อท่านหมอมีข้อห้ามว่านางจะพบเจอสิ่งอัปมงคลนางกลับลุกขึ้นยืน นิสัยที่แท้จริงของนางคงจะเป็นคนที่ดีคนหนึ่งเลย

ดังนั้น หลินซินเยียนจึงส่ายหน้า พูดเบาๆว่า “ไ