บทที่ 12 หลายคนก็ร้องขอไม่ได้

“ร่างกายอ่อนปวกเปียกเช่นนี้ ดูเหมือนว่าต่อไปคงต้องฝึกให้มากๆ หน่อย”โม่จื่อฟงทำหน้าเย็นชาอีกครั้ง ใช้ขากระตุกตรงท้องม้า ม้าพุ่งไปหาหลินซีนเยียน อีกนิดก็จะชนร่างของนางแล้ว โม่จื่อฟงที่อยู่บนหลังม้า ยื่นมือลงมาดึงนางขึ้นมานั่งข้างหน้าตนเอง

การเคลื่อนไหวที่เป็

บทที่13 นางไม่ร้องไม่โวยวาย

ท้องฟ้ายังไม่สว่างดี ตรงเทือกเขาเป็นชั้นๆ ที่อยู่ไกลออกไป มองเห็นดวงอาทิตย์ที่ค่อยๆ ส่องแสงสีแดงออกมา

ท้องฟ้าใกล้จะสว่างแล้ว

สาวใช้ที่รับผิดชอบกวาดลานบ้าน เดินกวาดไปหาวไป ทันใดนั้นก็เห็นเงาคนตรงมุมกำแพง นางตกใจจนความง่วงหายเป็นปริดทิ้ง กำลังจะร้องต

บทที่14 ความฉลาดของหลินซีนเยียน

บทสนทนาของสาวใช้สองคน ไม่ได้ทำให้หลินซีนเยียนโกรธเคือง นางรู้อยู่แล้วว่า นางไม่เคยคิดว่าจะได้อะไรจากโม่จื่อฟง และไม่เคยคิดจะบินขึ้นยอดกิ่งไม้ เพราะว่านางไม่ได้ต้องการ จึงไม่เกรงกลัว

เพียงแต่ ที่แท้โม่จื่อฟงออกด่านเพื่อไปรับสตรีนางหนึ่งหรือ？หลินซีนเยีย