บทที่ 11 ออกจากป่าลึก

หลินซีนเยียนถอนหายใจยาว พลางเอามือจับที่กางเกงของเขา ครั้งนี้มือของนางสั่นไม่หยุด นางหายใจเข้าลึกๆ สาม ครั้งเพื่อรวบรวมความกล้า แล้วก็เริ่มดึงกางเกงจากกล้ามเนื้อส่วนท้องของเขาลงมาเรื่อยๆ

“หยุด ข้าไม่อยากให้เจ้าใช้มือ…”เขาพูดเอาแต่ใจ สายตากลับจ้องไปที่ริมฝี

บทที่ 12 หลายคนก็ร้องขอไม่ได้

“ร่างกายอ่อนปวกเปียกเช่นนี้ ดูเหมือนว่าต่อไปคงต้องฝึกให้มากๆ หน่อย”โม่จื่อฟงทำหน้าเย็นชาอีกครั้ง ใช้ขากระตุกตรงท้องม้า ม้าพุ่งไปหาหลินซีนเยียน อีกนิดก็จะชนร่างของนางแล้ว โม่จื่อฟงที่อยู่บนหลังม้า ยื่นมือลงมาดึงนางขึ้นมานั่งข้างหน้าตนเอง

การเคลื่อนไหวที่เป็

บทที่13 นางไม่ร้องไม่โวยวาย

ท้องฟ้ายังไม่สว่างดี ตรงเทือกเขาเป็นชั้นๆ ที่อยู่ไกลออกไป มองเห็นดวงอาทิตย์ที่ค่อยๆ ส่องแสงสีแดงออกมา

ท้องฟ้าใกล้จะสว่างแล้ว

สาวใช้ที่รับผิดชอบกวาดลานบ้าน เดินกวาดไปหาวไป ทันใดนั้นก็เห็นเงาคนตรงมุมกำแพง นางตกใจจนความง่วงหายเป็นปริดทิ้ง กำลังจะร้องต