บทที่ 112 หน้ากากหนังมนุษย์

หลินซีนเยียนไม่รู้ว่ามีตรงนั้นที่ไม่ถูกต้อง บทที่เธอถามคำถามนี้ออกไป อุณหภูมิรอบตัวก็ลดลงทันที รอยยิ้มยังคงยู่บนใบหน้าของโม่จื่อเฟิง ดวงตาสองคู่นั้นจ้องมาที่หลินซีนเยียน

“ร่างกายของเปิ่นหวางไม่มีปัญหาอะไร ดูเหมือนว่าเจ้าอยากลองพิสูจน์อีก?”

“เอ่อ....” ห

บทที่ 113 กินไม่อิ่ม

เฝิงซื่อไห่หน้าแดงหลังจากที่เขาเอ่ยถึงเรื่องนั้น แอบหันไปมองหลินซีนเยียน เมื่อเห็นว่าหลินซีนเยียนไม่ได้โกรธเคืองอะไร เขาถึงหายใจอย่างโล่งอก

หลินซีนเยียนคิดว่า โมโหไปก็เท่านั้น เพียงแต่เข้าใจผิด ไม่คุ้มค่าให้เธอต้องเสียแรงไปกับการโมโห บางทีอาจเป็นเพราะไม่ได้ใส่ใจ

บทที่ 114 อวิ๋นเทียนสี่

ยืนรอสักพักก็ได้ยินชายแก่คนนั้นส่งเสียงอย่างดีใจ “ ได้แล้ว!” จากนั้นก็เห็นเขาดึงคันเบ็ดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ก็มีปลาตัวเล็กๆสีขาวตัวหนึ่งที่ตกได้จากในสระเหมันต์

ปลาตัวเล็กงับตะขอตกปลาอย่างแทบเป็นแทบตาย มันจ้องมองมาด้วยสายตาที่ดุร้าย ชายแก่คนนั้นไม่รีบที่จะดึงตะข