บทที่ 113 กินไม่อิ่ม

เฝิงซื่อไห่หน้าแดงหลังจากที่เขาเอ่ยถึงเรื่องนั้น แอบหันไปมองหลินซีนเยียน เมื่อเห็นว่าหลินซีนเยียนไม่ได้โกรธเคืองอะไร เขาถึงหายใจอย่างโล่งอก

หลินซีนเยียนคิดว่า โมโหไปก็เท่านั้น เพียงแต่เข้าใจผิด ไม่คุ้มค่าให้เธอต้องเสียแรงไปกับการโมโห บางทีอาจเป็นเพราะไม่ได้ใส่ใจ

บทที่ 114 อวิ๋นเทียนสี่

ยืนรอสักพักก็ได้ยินชายแก่คนนั้นส่งเสียงอย่างดีใจ “ ได้แล้ว!” จากนั้นก็เห็นเขาดึงคันเบ็ดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ก็มีปลาตัวเล็กๆสีขาวตัวหนึ่งที่ตกได้จากในสระเหมันต์

ปลาตัวเล็กงับตะขอตกปลาอย่างแทบเป็นแทบตาย มันจ้องมองมาด้วยสายตาที่ดุร้าย ชายแก่คนนั้นไม่รีบที่จะดึงตะข

บทที่ 115 เหล่าผู้อาวุโสที่มีนิสัยต่างกันสิ้นเชิง

“ลงไม้ลงมือ…..” หลินซีนเยียนหยุดเดินทันที กล้ามเนื้อบนใบหน้ากระตุ้นขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ “ คือว่า พวกเราไปหาผู้อาวุโสสี่ก่อนเถิด”

คนที่มีแนวโน้มชอบความรุนแรงเป็นปัญหามากจริงๆ จะว่าไป เธอเป็นผู้หญิงที่ร่างกายอ่อนแอปวกเปียกคนหนึ่ง หากเขาจะ