บทที่111 ท่ามกลางหมอกหนาเป็นเจ้าจริงๆ

หากคนผู้นั้นไม่ได้สวมหน้ากาก อารมณ์ของเขาต้องเดือดพล่านแน่ๆ เพราะว่าหลินซีนเยียนเห็นเส้นเลือดปูดบนมือของคนผู้นั้น

หมาป่าโลหิตตายลงทีละตัว รอบตัวของไน่เหอฮวนมีซากศพของหมาป่าโลหิต 10 กว่า ตัวกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณนั้น ในขณะที่กลิ่นคา

บทที่ 112 หน้ากากหนังมนุษย์

หลินซีนเยียนไม่รู้ว่ามีตรงนั้นที่ไม่ถูกต้อง บทที่เธอถามคำถามนี้ออกไป อุณหภูมิรอบตัวก็ลดลงทันที รอยยิ้มยังคงยู่บนใบหน้าของโม่จื่อเฟิง ดวงตาสองคู่นั้นจ้องมาที่หลินซีนเยียน

“ร่างกายของเปิ่นหวางไม่มีปัญหาอะไร ดูเหมือนว่าเจ้าอยากลองพิสูจน์อีก?”

“เอ่อ....” ห

บทที่ 113 กินไม่อิ่ม

เฝิงซื่อไห่หน้าแดงหลังจากที่เขาเอ่ยถึงเรื่องนั้น แอบหันไปมองหลินซีนเยียน เมื่อเห็นว่าหลินซีนเยียนไม่ได้โกรธเคืองอะไร เขาถึงหายใจอย่างโล่งอก

หลินซีนเยียนคิดว่า โมโหไปก็เท่านั้น เพียงแต่เข้าใจผิด ไม่คุ้มค่าให้เธอต้องเสียแรงไปกับการโมโห บางทีอาจเป็นเพราะไม่ได้ใส่ใจ