บทที่ 110 ฆ่าหมาป่าฆ่าคน

“ศักยภาพหรือ” อู๋หมิงกระตุกปาก เห็นได้ชัดเลยว่าไม่เชื่อ

หลินซินเยียนคร้านจะอธิบาย เรื่องบางเรื่องก็ไม่สามารถใช้แค่ลมปากอธิบายแล้วจะมีประโยชน์

“เงียบ” ไน่เหอฮวนมายืนอยู่ข้างหลังหลินซินเยียน ขณะที่เขาพูดนั้นเขาก็ดึงตัวหลินซินเยียนเข้ามาในอ้อมกอด “พวกเจ้าฟัง

บทที่111 ท่ามกลางหมอกหนาเป็นเจ้าจริงๆ

หากคนผู้นั้นไม่ได้สวมหน้ากาก อารมณ์ของเขาต้องเดือดพล่านแน่ๆ เพราะว่าหลินซีนเยียนเห็นเส้นเลือดปูดบนมือของคนผู้นั้น

หมาป่าโลหิตตายลงทีละตัว รอบตัวของไน่เหอฮวนมีซากศพของหมาป่าโลหิต 10 กว่า ตัวกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณนั้น ในขณะที่กลิ่นคา

บทที่ 112 หน้ากากหนังมนุษย์

หลินซีนเยียนไม่รู้ว่ามีตรงนั้นที่ไม่ถูกต้อง บทที่เธอถามคำถามนี้ออกไป อุณหภูมิรอบตัวก็ลดลงทันที รอยยิ้มยังคงยู่บนใบหน้าของโม่จื่อเฟิง ดวงตาสองคู่นั้นจ้องมาที่หลินซีนเยียน

“ร่างกายของเปิ่นหวางไม่มีปัญหาอะไร ดูเหมือนว่าเจ้าอยากลองพิสูจน์อีก?”

“เอ่อ....” ห