บทที่ 66

วันถัดไป เซี่ยหลิงหลิงไปร้านตัดผมที่ข้างล่างตึกร้านหนึ่งไปตัดผมสั้นถึงติ่งหู

ช่างตัดผมโทนี่รูกสึกว่าผมของเธอสวยมากสีก็สวยมาก ในร้านมีลูกค้าไม่กี่คน ช่างตัดลมต่างก็มองดูอยู่ข้างๆกันหมด แต่ละคนต่างก็เหมือนวัยรุ่นที่เขินอาย แต่ไม่ว่ายังไงก็ไม่รู้จะไปทักทายยังไง

โทนี่ซื้อผมของเซี

บทที่ 67

เซี่ยหลิงหลิงจาม

แปลกจริงๆ นี่ใครกำลังนินทาเธออยู่เนี่ย? 

ชื่อที่แว๊บเข้ามาในสมองอันดับแรกก็คือชื่อของ เฉิงรุ่ย เซี่ยหลิงหลิง อึ้งไปสักแป๊บจากนั้นก็ถอนหายใจ หลายวันที่ออกมานี้นึกถึงแต่เรื่องที่ เฉิงรุ่ย จะได้กินข้าวหรือยังตลอดเวลา อาจจะเป็นเพราะว่าชินกับหน้าที่ทำกับข้าวก็เลยก

บทที่ 68

เซี่ยหลิงหลิง ส่งเข้าไปที่ประตูทางออกด้วยความดีใจและอยู่ดีๆ ก็นึกได้ว่าผลไม้ของ กู้โหยว ยังอยู่ในบ้าน

“ผลไม้ของนาย” 

“ไม่เป็นไร ถือว่าเป็นของฉลองที่เธอย้ายถิ่นและกัน” 

อยู่ดีๆ กู้โหยว ก็พูดด้วยสีหน้าจริงจังว่า “ถ้ามีปัญหาอะไรก็โทรหาฉัน ไม่ต้องกลัวอายแล้วไม่โทรมา”