บทที่ 67

เซี่ยหลิงหลิงจาม

แปลกจริงๆ นี่ใครกำลังนินทาเธออยู่เนี่ย? 

ชื่อที่แว๊บเข้ามาในสมองอันดับแรกก็คือชื่อของ เฉิงรุ่ย เซี่ยหลิงหลิง อึ้งไปสักแป๊บจากนั้นก็ถอนหายใจ หลายวันที่ออกมานี้นึกถึงแต่เรื่องที่ เฉิงรุ่ย จะได้กินข้าวหรือยังตลอดเวลา อาจจะเป็นเพราะว่าชินกับหน้าที่ทำกับข้าวก็เลยก

บทที่ 68

เซี่ยหลิงหลิง ส่งเข้าไปที่ประตูทางออกด้วยความดีใจและอยู่ดีๆ ก็นึกได้ว่าผลไม้ของ กู้โหยว ยังอยู่ในบ้าน

“ผลไม้ของนาย” 

“ไม่เป็นไร ถือว่าเป็นของฉลองที่เธอย้ายถิ่นและกัน” 

อยู่ดีๆ กู้โหยว ก็พูดด้วยสีหน้าจริงจังว่า “ถ้ามีปัญหาอะไรก็โทรหาฉัน ไม่ต้องกลัวอายแล้วไม่โทรมา” 

บทที่ 69

เซี่ยหลิงหลิง รีบปิดหน้าต่าง

เธอบอกกับตัวเองว่าไม่ต้องไปเดินเส้นทางเก่า ห้ามใจอ่อน เฉิงรุ่ย ไม่ใช่เด็กแล้ว แค่หิมะตกเดี๋ยวก็กลับไปเอง ไม่จำเป็นที่จะให้เธอเป็นห่วง

เซี่ยหลิงหลิง ทำเป็นมองไม่เห็นและเปลี่ยนเสื้อผ้าทำกับข้าว

หิมะยิ่งตกยิ่งแรง

นี่อาจจะเป็นหิมะที่แรงที่