บทที่ 65

เซี่ยหลิงหลิงรับรู้ได้อย่างชัดเจนว่า การพูดว่าจากไปก็จากไปในนิยายเป็นเพียงเรื่องที่หลอกคน

เธอลากกระเป๋าเดินทางไว้ ให้คนขับรถช่วยลากเธอไปที่ที่อยู่ห่างจากที่เธออยู่สิบกิโลเมตร บนถนนรถติดมาก เซี่ยหลิงหลิงมองมิเตอร์ที่เพิ่มขึ้นอย่างไม่หยุด มองแล้วเซี่ยหลิงหลิงเจ็บใจมากจนรีบลงจากรถ ลาก

บทที่ 66

วันถัดไป เซี่ยหลิงหลิงไปร้านตัดผมที่ข้างล่างตึกร้านหนึ่งไปตัดผมสั้นถึงติ่งหู

ช่างตัดผมโทนี่รูกสึกว่าผมของเธอสวยมากสีก็สวยมาก ในร้านมีลูกค้าไม่กี่คน ช่างตัดลมต่างก็มองดูอยู่ข้างๆกันหมด แต่ละคนต่างก็เหมือนวัยรุ่นที่เขินอาย แต่ไม่ว่ายังไงก็ไม่รู้จะไปทักทายยังไง

โทนี่ซื้อผมของเซี

บทที่ 67

เซี่ยหลิงหลิงจาม

แปลกจริงๆ นี่ใครกำลังนินทาเธออยู่เนี่ย? 

ชื่อที่แว๊บเข้ามาในสมองอันดับแรกก็คือชื่อของ เฉิงรุ่ย เซี่ยหลิงหลิง อึ้งไปสักแป๊บจากนั้นก็ถอนหายใจ หลายวันที่ออกมานี้นึกถึงแต่เรื่องที่ เฉิงรุ่ย จะได้กินข้าวหรือยังตลอดเวลา อาจจะเป็นเพราะว่าชินกับหน้าที่ทำกับข้าวก็เลยก