บทที่ 24

หลังจากที่เซี่ยหลิงหลิงหัวเราะออกมา ก็รู้สึกตลกตัวเองเหมือนกัน ในฐานะที่เป็นผู้หญิงเหมือนกัน เธอเข้าใจหยางหลิวมากๆ

แม้แต่ในวันที่ฟ้ามืดครึ้ม เธอก็ยังทาครีมกันแดด ตากแดดที่แรงเป็นเวลานานขนาดนี้ ไม่อยากจะนึกภาพเลย รอบนี้เกรงว่าถึงปีหน้าผิวก็อาจจะไม่กลับมาขาวเหมือนเดิม

พอเห็นว่

บทที่ 25

ในฐานะที่เฉิงรุ่ยเป็นบอสของเจียเฉิง เขาทำอะไรก็ย่อมยุติธรรมและเป็นไปตามกฎ

เขารักษาหน้าและศักดิ์ศรีนิดหน่อยเป็นครั้งสุดท้าย ยังไง การที่ถูกเจียเฉิงไล่ออก พวกคนเก่งที่อยู่ในสายงานนี้จะต้องประเมินหยางหลิวใหม่แน่ๆ ข้างนอกล้วนแต่พูดว่าเป็นเพราะเหตุผลทางบ้าน หยางหลิวก็เลย

บทที่ 26

เซี่ยหลิงหลิงรู้สึกคุ้นเคยกับเค้าโครงเรื่องอยู่บ้าง เป็นเพราะว่าตอนแรกอ่านหนังสือจบ ล้วนแต่เป็นฉากสวีทหวานแว๋ว เกือบจะไม่มีเรื่องร้ายๆอะไรเกิดขึ้นเลย บทที่พระเอกเผชิญอยู่กับความลำบาก ผู้แต่งไม่ได้เขียนบทอะไรมาก แต่กลับให้เธอรู้สึกถึงความขมขื่นของพระเอกจริงๆจากใจ

พวกขอบเขตอาชีพของ