บทที่ 166

เซี่ยหลิงหลิงคิดในใจว่าเธอต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ที่หัวใจของเธอเต้นเร็วจนสั่นไปทั้งร่างเพราะจูบของเฉิงรุ่ย

ถ้าไม่ใช่เพราะพวกถูหนานยืนอยู่ เกรงว่าเธอก็คงจะมึนไม่น้อย

ถูหนาน เวินซี ฝู้จื่อเฉิง เจียวฝันและเหล่าเมิ่งกำลังยืนอยู่ตรงทางเดินของโรงพยาบาล พวกเขามีเพียงคำถามเดียวในใจ นั่นก

บทที่ 167

สำหรับเซี่ยหลิงหลิงครั้งสุดท้ายที่ขึ้นบันได ผ่านมาเพียงหนึ่งวันก่อนหน้านี้

เธอจูงมือเฉิงรุ่ยพลางพูดถึงตำนานของOrpheusที่ไม่ได้คิดว่ามันจะเป็นจริง เซี่ยหลิงหลิงสาบานกับตัวเองว่าจะไม่พูดจาซี้ซั้วอีก เธอดึงแขนเขาไปข้างหน้าได้สองก้าว แต่เฉิงรุ่ยกลับชะงัก

เซี่ยหลิงหลิง: "?"

บทที่ 168

เมื่อรู้สึกตื่นขึ้นมา ฟ้าก็สว่างเสียแล้ว

เซี่ยหลิงหลิงขยี้ตาด้วยท่าทางสะลึมสะลือ ไม่คิดเลยว่าตนจะหลับไปนานขนาดนี้ พอเธอค่อยๆลืมตาขึ้นมาก็พบกับใบหน้าของเฉิงรุ่ยที่นอนจ้องเธออยู่ ไม่รู้ว่าเขาอยู่ท่านี้นานเท่าไหร่ จนเธอแอบสงสัยว่าเขาคงไม่ได้นอน

เธอหดตัวเข้าไปในอ้อมกอดของเขา พลา