บทที่ 165

ร่างกายของเขาแข็งทื่ออยู่ที่เดิม สีหน้าที่แสดงออกค้างจนน่ากลัว ดวงตาคู่นั้นมองมาที่เซี่ยหลิงหลิง ราวกับติดกาวไว้ไม่สามารถเคลื่อนย้าย

"......"

"......"

ทุกสิ่งรอบตัวเงียบสงัด

"เฉิงรุ่ย ... "

ยังไม่ทันที่เซี่ยหลิงหลิงจะเรียกชื่อเขาจบ แต่เพียงเห็นอีกฝ่ายก้าวไป

บทที่ 166

เซี่ยหลิงหลิงคิดในใจว่าเธอต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ที่หัวใจของเธอเต้นเร็วจนสั่นไปทั้งร่างเพราะจูบของเฉิงรุ่ย

ถ้าไม่ใช่เพราะพวกถูหนานยืนอยู่ เกรงว่าเธอก็คงจะมึนไม่น้อย

ถูหนาน เวินซี ฝู้จื่อเฉิง เจียวฝันและเหล่าเมิ่งกำลังยืนอยู่ตรงทางเดินของโรงพยาบาล พวกเขามีเพียงคำถามเดียวในใจ นั่นก

บทที่ 167

สำหรับเซี่ยหลิงหลิงครั้งสุดท้ายที่ขึ้นบันได ผ่านมาเพียงหนึ่งวันก่อนหน้านี้

เธอจูงมือเฉิงรุ่ยพลางพูดถึงตำนานของOrpheusที่ไม่ได้คิดว่ามันจะเป็นจริง เซี่ยหลิงหลิงสาบานกับตัวเองว่าจะไม่พูดจาซี้ซั้วอีก เธอดึงแขนเขาไปข้างหน้าได้สองก้าว แต่เฉิงรุ่ยกลับชะงัก

เซี่ยหลิงหลิง: "?"