บทที่ 167

สำหรับเซี่ยหลิงหลิงครั้งสุดท้ายที่ขึ้นบันได ผ่านมาเพียงหนึ่งวันก่อนหน้านี้

เธอจูงมือเฉิงรุ่ยพลางพูดถึงตำนานของOrpheusที่ไม่ได้คิดว่ามันจะเป็นจริง เซี่ยหลิงหลิงสาบานกับตัวเองว่าจะไม่พูดจาซี้ซั้วอีก เธอดึงแขนเขาไปข้างหน้าได้สองก้าว แต่เฉิงรุ่ยกลับชะงัก

เซี่ยหลิงหลิง: "?"

บทที่ 168

เมื่อรู้สึกตื่นขึ้นมา ฟ้าก็สว่างเสียแล้ว

เซี่ยหลิงหลิงขยี้ตาด้วยท่าทางสะลึมสะลือ ไม่คิดเลยว่าตนจะหลับไปนานขนาดนี้ พอเธอค่อยๆลืมตาขึ้นมาก็พบกับใบหน้าของเฉิงรุ่ยที่นอนจ้องเธออยู่ ไม่รู้ว่าเขาอยู่ท่านี้นานเท่าไหร่ จนเธอแอบสงสัยว่าเขาคงไม่ได้นอน

เธอหดตัวเข้าไปในอ้อมกอดของเขา พลา

บทที่ 169

เธอพยายามใช้เสียงเหมือนนกนางแอ่นของเธอเรียกชื่อเขา

แรกๆ รสจูบของเขานุ่มนวลมาก เหมือนกับต้องทะนุถนอมสมบัติที่แสนจะแตกง่าย ต้องจูบอย่างระมัดระวัง กลัวจะทำเธอตกใจ แต่ไปๆมาๆ เขาก็เริ่มที่จะรุนแรงขึ้น ทำเอาเซี่ยหลิงหลิงเริ่มจะมีปฏิกิริยาสะท้อนกลับมา เธอยิ่งเรียกชื่อเขาเขาก็ยิ่งควบคุมตั