บทที่ 159

เสียงประตูจากชั้นบนดังขึ้น เป็นเสียงแหลมจากหญิงวัยกลางคนที่กำลังตำหนิด้วยความโมโห:"เบาๆหน่อยสิ ลูกฉันกำลังอ่านหนังสือเตรียมสอบอยู่!"

"ขอโทษครับๆ"

ถูหนานขอโทษขอโพยอย่างรู้สึกผิด ไม่ทันที่จะได้เรียกตำรวจประตูห้องก็ถูกเปิดออกมาพร้อมเฉิงรุ่ยที่ยืนนิ่งไม่เอ่ยสิ่งใด

ใบหน้าไร

บทที่ 160

ฤดูหนาวแรกที่เซี่ยหลิงหลิงได้หายตัวไป บริษัทก็เหมือนถูกความหนาวเหน็บเข้าปกคลุมเช่นกัน

ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่าหรืออย่างไรแต่บรรยากาศที่เคยแสนจะครึกครื้นได้มลายหายไปหมดแล้ว แม้แต่ถูหนานที่ปกติมักจะสร้างเสียงหัวเราะกลับทำหน้าบึ้งตึง แม้ว่าเขาและเลขาจะตัดใจคบกันแล้ว แต่ก็ไม่เหมือนแ

บทที่ 161

เธอไม่มีหน้ามากินมาดื่มจริงๆ เดิมเธออยากจะอธิบายให้ชัดเจนแต่เผลอแป๊บเดียวเด็กหนุ่มร้านอินเทอร์เน็ตก็เดินออกไปโดยไม่พูดอะไร ในขณะที่เซี่ยหลิงหลิงเปิดคอมพิวเตอร์เรียบร้อยเริ่มค้นหาบทความนั้นอยู่ เด็กหนุ่มก็หิ้วอาหารเข้ามา

"อาหารร้านอาหารตรงข้ามอร่อยมาก"

"เออ นี่... "

"ไม