บทที่ 158

เซี่ยหลิงหลิงมองเขาอย่างเหลือเชื่อและเงยหน้ามองตึกใหญ่อีกครั้ง เธอแน่ใจว่าตนไม่ได้เดินผิดทาง อยู่มาก็นานหลายปี ที่อยู่ยังท่องกลับหลังได้อย่างลื่นไหล จะจำผิดได้อย่างไร แต่ ทำไมอีกฝ่ายที่อยู่ที่นี่?

เซี่ยหลิงหลิงคว้าแขนเสื้อของเขาและรีบถามขึ้น: "ก่อนหน้านี้มีคนพักอยู่ห้อง401ไหม? ฉัน

บทที่ 159

เสียงประตูจากชั้นบนดังขึ้น เป็นเสียงแหลมจากหญิงวัยกลางคนที่กำลังตำหนิด้วยความโมโห:"เบาๆหน่อยสิ ลูกฉันกำลังอ่านหนังสือเตรียมสอบอยู่!"

"ขอโทษครับๆ"

ถูหนานขอโทษขอโพยอย่างรู้สึกผิด ไม่ทันที่จะได้เรียกตำรวจประตูห้องก็ถูกเปิดออกมาพร้อมเฉิงรุ่ยที่ยืนนิ่งไม่เอ่ยสิ่งใด

ใบหน้าไร

บทที่ 160

ฤดูหนาวแรกที่เซี่ยหลิงหลิงได้หายตัวไป บริษัทก็เหมือนถูกความหนาวเหน็บเข้าปกคลุมเช่นกัน

ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่าหรืออย่างไรแต่บรรยากาศที่เคยแสนจะครึกครื้นได้มลายหายไปหมดแล้ว แม้แต่ถูหนานที่ปกติมักจะสร้างเสียงหัวเราะกลับทำหน้าบึ้งตึง แม้ว่าเขาและเลขาจะตัดใจคบกันแล้ว แต่ก็ไม่เหมือนแ