บทที่ 151

เพื่อให้ตัวเองไม่มีโอกาสถูกไล่ให้ไปนอนที่ห้องหนังสืออีก ห้องที่ไม่เคยจัดไม่เคยไปยุ่งมันมาก่อนก็ถูกเฉิงรุ่ยปรับเปลี่ยน

เขาให้คนมาเอาเตียงออกจากห้องหนังสือไปเหลือไว้เพียงหนังสือกับชั้นวางเท่านั้นทำให้ห้องดูโล่งขึ้น เฉิงรุ่ยจึงซื้อโต๊ะหนังสือมาไว้แทนเพื่อให้เซี่ยหลิงหลิงสามารถนั่งทำง

บทที่ 152

เธอมองตามเฉิงรุ่ยไปไม่รู้จะขำหรือร้องไห้ดี เธอเห็นเฉิงรุ่ยเดินวนรอบหนึ่งแล้วยืนอยู่หน้าตู้แช่แล้วมองไปยังไอศกรีมในตู้

ลมอ่อนพัดผ่านแก้มทำให้เซี่ยหลิงหลิงรู้สึกง่วงนอนจึงหาวออกมาอย่างอดไม่ได้ เธอขยี้ตาอย่างง่วงๆพลางคิดในใจว่าถ้าในสวนสาธารณะมีเตียงก็คงดี จะต้องนอนอย่างมีความสุขแน่ๆ

บทที่ 153

ฝันร้ายทำให้เซี่ยหลิงหลิงรู้สึกกระวนกระวาย

แน่นอนว่าเธอยังจำได้ว่านั่นเป็นฉากก่อนที่เธอจะข้ามเวลามาอยู่ในโลกหนังสือ เธออดนอนเพื่ออ่านหนังสือจนจบในใจเปี่ยมไปด้วยความปรารถนาที่จะได้มาแต่ความจริงเธอกำลังหลับจนไม่ลืมตาและตัดสินใจว่าจะหลับต่อแล้วค่อยตื่นมาตอนเช้า

พอตื่นขึ้นมาก็พบ