บทที่ 152

เธอมองตามเฉิงรุ่ยไปไม่รู้จะขำหรือร้องไห้ดี เธอเห็นเฉิงรุ่ยเดินวนรอบหนึ่งแล้วยืนอยู่หน้าตู้แช่แล้วมองไปยังไอศกรีมในตู้

ลมอ่อนพัดผ่านแก้มทำให้เซี่ยหลิงหลิงรู้สึกง่วงนอนจึงหาวออกมาอย่างอดไม่ได้ เธอขยี้ตาอย่างง่วงๆพลางคิดในใจว่าถ้าในสวนสาธารณะมีเตียงก็คงดี จะต้องนอนอย่างมีความสุขแน่ๆ

บทที่ 153

ฝันร้ายทำให้เซี่ยหลิงหลิงรู้สึกกระวนกระวาย

แน่นอนว่าเธอยังจำได้ว่านั่นเป็นฉากก่อนที่เธอจะข้ามเวลามาอยู่ในโลกหนังสือ เธออดนอนเพื่ออ่านหนังสือจนจบในใจเปี่ยมไปด้วยความปรารถนาที่จะได้มาแต่ความจริงเธอกำลังหลับจนไม่ลืมตาและตัดสินใจว่าจะหลับต่อแล้วค่อยตื่นมาตอนเช้า

พอตื่นขึ้นมาก็พบ

บทที่ 154

เซี่ยหลิงหลิงที่ถูกถามเข้าเรื่องจังๆชะงักตะเกียบเงียบไปครู่ใหญ่ๆ เธอไม่แน่ใจว่าเธอหลอนไปเองหรือเพราะช่วงนี้ยุ่งเกินไปจนเครียด ถ้าเธอคิดมากไปเองล่ะ? ถึงถ้าเธอไม่ได้คิดมากไปเองแล้วบอกเฉิงรุ่ย ก็มีแต่จะทำให้เขานอนไม่หลับเปล่าๆ

เฉิงรุ่ยเป็นห่วงเธอมากกว่าที่เธอจินตนาการออก ถ้าเขาอยู่บน