บทที่ 150

ทั้งคู่กินข้าวเสร็จ เฉิงรุ่ยก็กระตือรือร้นที่จะไปนั่งบนเตียงเซี่ยหลิงหลิงเพื่อแสดงฐานะของตน

เซี่ยหลิงหลิงไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงชอบมายึดครองเตียงหลังนี้นัก ตอนกลางคืนถ้าเธอไม่เหนื่อยจนหลับไปก็นั่งเล่นเกม ไม่ได้มีโอกาสให้เฉิงรุ่ยได้กอดๆหอมๆอยู่แล้วแต่เฉิงรุ่ยก็ยังไม่เบื่อเหมือนกับกำ

บทที่ 151

เพื่อให้ตัวเองไม่มีโอกาสถูกไล่ให้ไปนอนที่ห้องหนังสืออีก ห้องที่ไม่เคยจัดไม่เคยไปยุ่งมันมาก่อนก็ถูกเฉิงรุ่ยปรับเปลี่ยน

เขาให้คนมาเอาเตียงออกจากห้องหนังสือไปเหลือไว้เพียงหนังสือกับชั้นวางเท่านั้นทำให้ห้องดูโล่งขึ้น เฉิงรุ่ยจึงซื้อโต๊ะหนังสือมาไว้แทนเพื่อให้เซี่ยหลิงหลิงสามารถนั่งทำง

บทที่ 152

เธอมองตามเฉิงรุ่ยไปไม่รู้จะขำหรือร้องไห้ดี เธอเห็นเฉิงรุ่ยเดินวนรอบหนึ่งแล้วยืนอยู่หน้าตู้แช่แล้วมองไปยังไอศกรีมในตู้

ลมอ่อนพัดผ่านแก้มทำให้เซี่ยหลิงหลิงรู้สึกง่วงนอนจึงหาวออกมาอย่างอดไม่ได้ เธอขยี้ตาอย่างง่วงๆพลางคิดในใจว่าถ้าในสวนสาธารณะมีเตียงก็คงดี จะต้องนอนอย่างมีความสุขแน่ๆ