บทที่ 149

เซี่ยหลิงหลิงพลิกอัลบัมรูปไปหน้าถัดไปแต่ก็ถูกเฉิงรุ่ยรั้งไว้

เธอหันไปมองเฉิงรุ่ยอย่างแปลกใจ เขาถามกลับมาว่า: "แล้วเธอล่ะ?"

"ฉันจำได้ว่าฉันเคยพูดไปแล้วนะ ฉันไม่มี"

"เธอเคยบอกว่าที่โรงเรียนเธอมีรุ่นพี่ที่เก่งมากๆ"

เซี่ยหลิงหลิง: "อ้อ......ที่จริงฉันล้อเล่นเฉยๆ" แน่

บทที่ 150

ทั้งคู่กินข้าวเสร็จ เฉิงรุ่ยก็กระตือรือร้นที่จะไปนั่งบนเตียงเซี่ยหลิงหลิงเพื่อแสดงฐานะของตน

เซี่ยหลิงหลิงไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงชอบมายึดครองเตียงหลังนี้นัก ตอนกลางคืนถ้าเธอไม่เหนื่อยจนหลับไปก็นั่งเล่นเกม ไม่ได้มีโอกาสให้เฉิงรุ่ยได้กอดๆหอมๆอยู่แล้วแต่เฉิงรุ่ยก็ยังไม่เบื่อเหมือนกับกำ

บทที่ 151

เพื่อให้ตัวเองไม่มีโอกาสถูกไล่ให้ไปนอนที่ห้องหนังสืออีก ห้องที่ไม่เคยจัดไม่เคยไปยุ่งมันมาก่อนก็ถูกเฉิงรุ่ยปรับเปลี่ยน

เขาให้คนมาเอาเตียงออกจากห้องหนังสือไปเหลือไว้เพียงหนังสือกับชั้นวางเท่านั้นทำให้ห้องดูโล่งขึ้น เฉิงรุ่ยจึงซื้อโต๊ะหนังสือมาไว้แทนเพื่อให้เซี่ยหลิงหลิงสามารถนั่งทำง