บทที่ 148

คุณพ่อเฉิงเสียชีวิตแล้วเหลือไว้แต่คฤหาสน์หลังหนึ่ง

คฤหาสน์มี 2 ชั้น ดูจากข้างนอกเข้ามาค่อนข้างเก่า สีผนังลอก กระเบื้องเริ่มเหลือง ดอกไม้พืชที่ปลูกไว้ขึ้นอย่างรกรุงรัง แต่ก็สังเกตได้ว่าเคยผ่านการตัดแต่งมาจางๆ

วันต่อมา เฉิงรุ่ยไปเก็บของจากคฤหาสน์หลังนั้นออกมา เซี่ยหลิงหลิงก็ทำ

บทที่ 149

เซี่ยหลิงหลิงพลิกอัลบัมรูปไปหน้าถัดไปแต่ก็ถูกเฉิงรุ่ยรั้งไว้

เธอหันไปมองเฉิงรุ่ยอย่างแปลกใจ เขาถามกลับมาว่า: "แล้วเธอล่ะ?"

"ฉันจำได้ว่าฉันเคยพูดไปแล้วนะ ฉันไม่มี"

"เธอเคยบอกว่าที่โรงเรียนเธอมีรุ่นพี่ที่เก่งมากๆ"

เซี่ยหลิงหลิง: "อ้อ......ที่จริงฉันล้อเล่นเฉยๆ" แน่

บทที่ 150

ทั้งคู่กินข้าวเสร็จ เฉิงรุ่ยก็กระตือรือร้นที่จะไปนั่งบนเตียงเซี่ยหลิงหลิงเพื่อแสดงฐานะของตน

เซี่ยหลิงหลิงไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงชอบมายึดครองเตียงหลังนี้นัก ตอนกลางคืนถ้าเธอไม่เหนื่อยจนหลับไปก็นั่งเล่นเกม ไม่ได้มีโอกาสให้เฉิงรุ่ยได้กอดๆหอมๆอยู่แล้วแต่เฉิงรุ่ยก็ยังไม่เบื่อเหมือนกับกำ