บทที่ 133

เธอเดินไปข้างหน้าพร้อมกับเค้กก้อนเล็กๆ ทุกคนหัวเราะอย่างมีความสุขซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ดี แต่เฉิงรุ่ยกลับมาเหงาอยู่ลำพัง

เซี่ยหลิงหลิงถาม: "เป็นอะไรรึเปล่า? ทำไมไม่กินอะไรหน่อยล่ะ?"

ผมที่เรียบแปล้ของเฉิงรุ่ยยุ่งเหยิง ใบหน้าหล่อๆของเขาเต็มไปด้วยความคับข้องใจ

เซี่ยหลิงหลิง:

บทที่ 134

คำพูดที่ทำเหมือนจะจริงแต่ก็ไม่เชิงของเฉิงรุ่ย ทำเอาเซี่ยหลิงหลิงกระดกวอดก้ารวดเดียว ตามมาด้วยความร้อนรุ่มที่พลุ่งพล่านในตัว แก้มสองข้างขึ้นสีแดงระเรื่อ แม้แต่หูสองข้างจนถึงลำคอก็ไม่เว้น สีแดงกุหลาบที่น่าหลงใหลแต่งแต้มอยู่บนผิวขาวของเธออย่างเด่นชัด

“นายพูดไร้สาระอะไรกัน…เมาแล้วสินะ

บทที่ 135

ริมฝีปากที่คละคลุ้งด้วยความเผ็ดร้อนของเหล้า กระตุ้นโสตประสาทของเธอ เซี่ยหลิงหลิงเหมือนปลาที่โผเข้าโจมตี แต่กลับถูกเขาทำให้ปากเผยอออกและมอบจูบอันดูดดื่มให้กับเธอ

ลมหายใจของเขาร้อนดังไฟที่แผดเผา จุดติดความร้อนในโสตประสาทของเซี่ยหลิงหลิง เธอบิดเร่าไปมาอย่างไม่อาจควบคุม เสียงทุ้มต่ำแห