บทที่ 132

เมื่อเจอกับคำสาบานของเจ้าสาวไป เจ้าบ่าวก็จมอยู่ในห้วงความคิด

เซี่ยหลิงหลิง: "?"

อีตาผู้ชายบ้า เงียบไปเลยหรอ?

เขาคงจะไม่ยอมปล่อยเธอไปเพียงเพราะของกินใช่มั้ย?

เซี่ยหลิงหลิงเริ่มถามตัวเองด้วยความสงสัยว่าเฉิงรุ่ยไม่เพียงต้องการแต่งงานมีภรรยาแต่ยังต้องการแม่ครัวด้วย

บทที่ 133

เธอเดินไปข้างหน้าพร้อมกับเค้กก้อนเล็กๆ ทุกคนหัวเราะอย่างมีความสุขซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ดี แต่เฉิงรุ่ยกลับมาเหงาอยู่ลำพัง

เซี่ยหลิงหลิงถาม: "เป็นอะไรรึเปล่า? ทำไมไม่กินอะไรหน่อยล่ะ?"

ผมที่เรียบแปล้ของเฉิงรุ่ยยุ่งเหยิง ใบหน้าหล่อๆของเขาเต็มไปด้วยความคับข้องใจ

เซี่ยหลิงหลิง:

บทที่ 134

คำพูดที่ทำเหมือนจะจริงแต่ก็ไม่เชิงของเฉิงรุ่ย ทำเอาเซี่ยหลิงหลิงกระดกวอดก้ารวดเดียว ตามมาด้วยความร้อนรุ่มที่พลุ่งพล่านในตัว แก้มสองข้างขึ้นสีแดงระเรื่อ แม้แต่หูสองข้างจนถึงลำคอก็ไม่เว้น สีแดงกุหลาบที่น่าหลงใหลแต่งแต้มอยู่บนผิวขาวของเธออย่างเด่นชัด

“นายพูดไร้สาระอะไรกัน…เมาแล้วสินะ