บทที่ 122

เฉิงรุ่ยกลับจากโรงพยาบาลมาจนถึงบ้าน ระหว่างทางเขาไม่ได้พูดอะไรออกมาเลย

เซี่ยหลิงหลิงแอบมองเขาอยู่หลายครั้ง จนกระทั่งเธอเข้าห้องไปเปลี่ยนรองเท้าแล้วจึงถามเฉิงรุ่ยเบาๆ “คุณจะกินอะไรหน่อยไหม หิวไหม”

แม้ว่าเฉิงรุ่ยจะไม่ได้แสดงท่าทางอะไรออกมา แต่ในใจคงจะเจ็บไม่น้อย แม้ว่าปกติจะเป

บทที่ 123

เซี่ยหลิงหลิงบุกจากเตียง เปิดประตู ปรากฏว่าเฉิงรุ่ยยังคงยืนอยู่ท่าเดิมเหมือนก่อนที่เธอจะปิดประตูเป๊ะ เมื่อเห็นประตูเปิด แววตาของเขาก็เป็นประกายขึ้นมา เขากอดผ้าห่มไว้แนบอกและส่งสายตาน่าสงสารไปให้เธอ

เซี่ยหลิงหลิงขบฟัน

พระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่าเมื่อเฉิงรุ่งมองหน้ามนสวยของเธอ มั

บทที่ 124

วันต่อมา เซี่ยหลิงหลิงตื่นลืมตาขึ้นมา ก็พบว่าเฉิงรุ่ยที่นอนข้างกายหายไปไหนแล้วไม่รู้ ทำให้เธออดไม่ได้ที่จะรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก

โชคดีแล้ว โชคดีแล้ว ถ้าต้องตื่นขึ้นมาปุ๊บแล้วสายตาทั้ง 2 คู่สอดประสานกันอย่างจังนะก็คงจะอึดอัดน่าดู

ขณะที่เซี่ยหลิงหลิงกำลังฟุ้งซ่านไปเรื่อยอย