บทที่ 115

โทรศัพท์ดังขึ้นมากริ๊งหนึ่ง บนหน้าจอปรากฏข้อความของเฉิงรุ่ย

เฉิงรุ่ย : “ ทำอะไรอยู่”

เฉิงรุ่ยนั่งอยู่ในห้องทำงานกำลังคิดว่าตอนเย็นจะไปกินเนื้อย่างเกาหลี แต่จะกินได้หรือไม่ ยังต้องได้รับการอนุมัติจากเซี่ยหลิงหลิงก่อน ในสายตาของคนอื่น เฉิงรุ่ยกำลังจ้องโทรศัพท์ ท่าทางเคร่งขรึม

บทที่ 116

โรงพยาบาล

พ่อของเฉิงรุ่ยนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยหน้าตาซีดเซียว สายตาเลื่อนลอย ปากครอบหน้ากากออกซิเจน เบ้าตาลึก น้ำหนักลดลงกว่าห้ากิโลกรัม ท่าทางโรยรา เขานอนอยู่บนเตียงไม่ขยับเขยื้อน ราวกับเตรียมตัวตายก็ไม่ปาน

ถ้าเซี่ยหลิงหลิงเห็นคงจะตกใจกลัวเป็นแน่ ผมของเขาขาวเกินกว่าครึ่ง สภาพ

บทที่ 117

ฝ่ามือหนาอบอุ่นเอื้อมมาแตะนิ้วเธอ ทำให้เซี่ยหลิงหลิงลืมตาตื่นขึ้นมา เฉิงรุ่ยมองเธอที่ยังสะลืมสะลือ ผมเผ้ายุ่งเหยิง ก่อนจะค่อยๆประคองตัวเธอขึ้นมากอดไว้ในอ้อมกอด : “เป็นอะไร ฝันถึงอะไร ทำไมถึงได้กลัวขนาดนี้”

เซี่ยหลิงหลิงตื่นขึ้นมา ในใจยังสับสน ตื่นกลัว ก่อนจะรู้สึกตัวว่าเป็นเพียงแค