บทที่ 116

โรงพยาบาล

พ่อของเฉิงรุ่ยนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยหน้าตาซีดเซียว สายตาเลื่อนลอย ปากครอบหน้ากากออกซิเจน เบ้าตาลึก น้ำหนักลดลงกว่าห้ากิโลกรัม ท่าทางโรยรา เขานอนอยู่บนเตียงไม่ขยับเขยื้อน ราวกับเตรียมตัวตายก็ไม่ปาน

ถ้าเซี่ยหลิงหลิงเห็นคงจะตกใจกลัวเป็นแน่ ผมของเขาขาวเกินกว่าครึ่ง สภาพ

บทที่ 117

ฝ่ามือหนาอบอุ่นเอื้อมมาแตะนิ้วเธอ ทำให้เซี่ยหลิงหลิงลืมตาตื่นขึ้นมา เฉิงรุ่ยมองเธอที่ยังสะลืมสะลือ ผมเผ้ายุ่งเหยิง ก่อนจะค่อยๆประคองตัวเธอขึ้นมากอดไว้ในอ้อมกอด : “เป็นอะไร ฝันถึงอะไร ทำไมถึงได้กลัวขนาดนี้”

เซี่ยหลิงหลิงตื่นขึ้นมา ในใจยังสับสน ตื่นกลัว ก่อนจะรู้สึกตัวว่าเป็นเพียงแค

บทที่ 118

เย่ซีตั้งตารอเงินที่จะตกเป็นของเธออย่างใจจดจ่อ

เธอเดินไปเดินมารออยู่ข้างล่างบริษัท ก่อนจะเริ่มร้อนใจขึ้นเรื่อยๆ ทำไมเฉิงรุ่ยยังไม่มาหาเธออีก

แล้วก็มีผู้ชายคนหนึ่งเดินออกมาจากประตูบริษัทเจียเฉิง เขาใส่ชุดสูทดูดี เย่ซีรู้จักเขาดีอยู่แล้ว เขาคือ เสี่ยวฟั่น ผู้จัดการคนก่อนของคุณ