บทที่ 7 - ไม่ใช่เรื่องของเธอ

หลินเสี่ยวอวี้เห็นแม่มองเท้าของเธอ จึงหดนิ้วเท้ากลับเข้าไปอย่างเขินอาย

การกระทำนี้ทำให้คุณย่าหลี่รู้สึกปวดใจ

"รองเท้าไม่พอดี ถึงขั้นขาดแล้วทำไมไม่บอกแม่"

หลินเสี่ยวอวี้พูดเบาๆ: "หนูเคยบอกแล้ว"

เมื่อเดือนที่แล้วเธอบอกว่ารองเท้าขาด แม่บอกว่ารู้แล้ว อีกไม่กี่วันแม่ไปซื้อ

บทที่ 8 - ไม่มีใครพึ่งพาได้

หลินเสี่ยวอวี้มองแม่ของเธออย่างงงๆ แต่ก่อนแม่มักจะพูดว่าผู้หญิงเรียนมากไปก็ไม่มีประโยชน์ ต้องขยันและมีความสามารถ มีสายตาที่ดีในการทำงาน จึงจะหาครอบครัวที่ดีได้

วันนี้ทำไมถึงไม่ให้เธอทำงาน แต่ให้เธอไปอ่านหนังสือ?

"ยังยืนนิ่งอยู่ทำไม รีบไปสิ ถ้าการสอบปลายภาคนี้ เธอตกไปอย

บทที่ 9 - คุณไม่ผิด ฉันต่างหากที่ผิด ผิดที่ตาบอดแต่งงานกับคุณหลินหย่งเหนียน!

"พวกเราสามคนผู้ชายตัวโตๆ จะทำงานพวกนี้ได้ยังไง" หลินหย่งเหนียนพูดอย่างหน้าด้านๆ "หลิวฉินเพิ่งแต่งเข้ามา ยิ่งไม่มีเหตุผลที่จะให้เธอทำงานบ้านทันทีที่เข้ามา"

คุณย่าหลี่หัวเราะเยาะ "ก็มีแต่ฉันที่ต่ำต้อย เป็นวัวใช้งาน เป็นคนร