บทที่ 8 - ไม่มีใครพึ่งพาได้

หลินเสี่ยวอวี้มองแม่ของเธออย่างงงๆ แต่ก่อนแม่มักจะพูดว่าผู้หญิงเรียนมากไปก็ไม่มีประโยชน์ ต้องขยันและมีความสามารถ มีสายตาที่ดีในการทำงาน จึงจะหาครอบครัวที่ดีได้

วันนี้ทำไมถึงไม่ให้เธอทำงาน แต่ให้เธอไปอ่านหนังสือ?

"ยังยืนนิ่งอยู่ทำไม รีบไปสิ ถ้าการสอบปลายภาคนี้ เธอตกไปอย

บทที่ 9 - คุณไม่ผิด ฉันต่างหากที่ผิด ผิดที่ตาบอดแต่งงานกับคุณหลินหย่งเหนียน!

"พวกเราสามคนผู้ชายตัวโตๆ จะทำงานพวกนี้ได้ยังไง" หลินหย่งเหนียนพูดอย่างหน้าด้านๆ "หลิวฉินเพิ่งแต่งเข้ามา ยิ่งไม่มีเหตุผลที่จะให้เธอทำงานบ้านทันทีที่เข้ามา"

คุณย่าหลี่หัวเราะเยาะ "ก็มีแต่ฉันที่ต่ำต้อย เป็นวัวใช้งาน เป็นคนร

บทที่ 10 - ใครไม่หย่าคนนั้นเป็นลูกหมา

คุณย่าหลี่เคยคิดว่าสวรรค์ให้เธอย้อนกลับมาใหม่ เพื่อให้เธอสั่งสอนพวกลูกๆ ที่อกตัญญูพวกนี้ แต่เธอพบว่าเธอคิดผิด สวรรค์ให้เธอกลับมาเกิดใหม่ น่าจะเป็นเพื่อให้เธอใช้ชีวิตที่แตกต่างจากชาติที่แล้ว

การได้เกิดใหม่อีกครั้ง ช่างยากเย็นเหลือเกิน เธอควรจะทะนุถนอม ใช้ชีวิต