บทที่ 6 - แม่เธอแค่อยู่โรงพยาบาลเพื่อหลบงาน

ชามลื่นมาก หลินหย่งเหนียนจับไว้ไม่อยู่ ล้างช้าไม่พอ ยังทำชามแตกไปสองใบ โชคดีที่เป็นชามของบ้านตัวเอง

เขากลัวว่าถ้าทำชามเพื่อนบ้านแตก จะต้องชดใช้ จึงจ่ายเงิน 5 เหมาให้เด็กหญิงกั๋วเสี่ยวชุนในลานบ้านช่วยล้าง

กั๋วเสี่ยวชุนดีใจที่ได้เงิน รับเงินแล้วก็ล้างชามอ

บทที่ 7 - ไม่ใช่เรื่องของเธอ

หลินเสี่ยวอวี้เห็นแม่มองเท้าของเธอ จึงหดนิ้วเท้ากลับเข้าไปอย่างเขินอาย

การกระทำนี้ทำให้คุณย่าหลี่รู้สึกปวดใจ

"รองเท้าไม่พอดี ถึงขั้นขาดแล้วทำไมไม่บอกแม่"

หลินเสี่ยวอวี้พูดเบาๆ: "หนูเคยบอกแล้ว"

เมื่อเดือนที่แล้วเธอบอกว่ารองเท้าขาด แม่บอกว่ารู้แล้ว อีกไม่กี่วันแม่ไปซื้อ

บทที่ 8 - ไม่มีใครพึ่งพาได้

หลินเสี่ยวอวี้มองแม่ของเธออย่างงงๆ แต่ก่อนแม่มักจะพูดว่าผู้หญิงเรียนมากไปก็ไม่มีประโยชน์ ต้องขยันและมีความสามารถ มีสายตาที่ดีในการทำงาน จึงจะหาครอบครัวที่ดีได้

วันนี้ทำไมถึงไม่ให้เธอทำงาน แต่ให้เธอไปอ่านหนังสือ?

"ยังยืนนิ่งอยู่ทำไม รีบไปสิ ถ้าการสอบปลายภาคนี้ เธอตกไปอย