บทที่ 388

- พวกคนตระกูลหลินนี่เป็นเหมือนกาวยางเหนียว ติดแล้วสลัดไม่หลุด

คำพูดนี้หลินกั๋วต้งไม่สามารถโต้แย้งได้ จางเจียวพูดเสียงเบา "แต่ก็เป็นญาติของกั๋วต้ง ถึงจะอยากพึ่งบารมีบ้างก็ไม่แปลก"

ใครบ้างที่มีญาติรวยมีอำนาจ จะไม่อยากพึ่งบารมีบ้าง?

หลี่ซูผิงขมวดคิ้วมองจางเจียว "ฉันตัดขาดความสัมพันธ์แม่

บทที่ 389

- หกล้ม

"โอ๊ย..."

ไฟถนนมืดเกินไป จางเจียวเดินไปคุยไป ไม่ทันระวังเท้า เหยียบก้อนหินเท้าพลิก

เธอที่อุ้มลูกอยู่เสียการทรงตัวล้มลงทันที

ตอนล้มเธอป้องกันเด็กในอ้อมแขน เด็กไม่เป็นอะไรเลย แต่ก้นและหลังของเธอกระแทกพื้นอย่างแรง

"ระวังทางด้วยสิ!" หลินกั๋วต้งอุ้มจุ้นจุ้นด้วยมือเดียว อดบ่นไม่ได

บทที่ 390

- หัวใจสลาย

"จะลาอีกหนึ่งสัปดาห์? เพิ่งลาป่วยไปสองวันไม่ใช่หรือ? ลูกชายเธอหลินกั๋วต้งวันนี้ก็ลางานเพราะมีธุระ พรุ่งนี้เธอจะเริ่มลาอีก?" หัวหน้าแผนกขมวดคิ้วสีหน้าไม่พอใจ

หลินหย่งเหนียน: "ผมต้องกลับบ้านเกิดไปจัดการธุระ ยังไงโรงงานช่วงสิ้นปีก็ไม่มีงานอะไร ไม่กระทบการผลิตของโรงงาน ลาแล้วก