บทที่ 389

- หกล้ม

"โอ๊ย..."

ไฟถนนมืดเกินไป จางเจียวเดินไปคุยไป ไม่ทันระวังเท้า เหยียบก้อนหินเท้าพลิก

เธอที่อุ้มลูกอยู่เสียการทรงตัวล้มลงทันที

ตอนล้มเธอป้องกันเด็กในอ้อมแขน เด็กไม่เป็นอะไรเลย แต่ก้นและหลังของเธอกระแทกพื้นอย่างแรง

"ระวังทางด้วยสิ!" หลินกั๋วต้งอุ้มจุ้นจุ้นด้วยมือเดียว อดบ่นไม่ได

บทที่ 390

- หัวใจสลาย

"จะลาอีกหนึ่งสัปดาห์? เพิ่งลาป่วยไปสองวันไม่ใช่หรือ? ลูกชายเธอหลินกั๋วต้งวันนี้ก็ลางานเพราะมีธุระ พรุ่งนี้เธอจะเริ่มลาอีก?" หัวหน้าแผนกขมวดคิ้วสีหน้าไม่พอใจ

หลินหย่งเหนียน: "ผมต้องกลับบ้านเกิดไปจัดการธุระ ยังไงโรงงานช่วงสิ้นปีก็ไม่มีงานอะไร ไม่กระทบการผลิตของโรงงาน ลาแล้วก

บทที่ 391

- ขึ้นหน้าหนังสือพิมพ์

เมื่อมีแม่ยายอยู่ที่โรงพยาบาลคอยดูแลเป็นเพื่อน ตกกลางคืนหลินกั๋วต้งก็กลับบ้าน

พอเข้าในลานบ้าน เพื่อนบ้านก็บอกเขาว่า พ่อของเขารวยแล้ว ใช้หนี้ที่ติดค้างไว้หมดแล้ว

หลินกั๋วต้งพอได้ยินก็รีบกลับบ้านทันที เปิดประตูห้องพ่อ เห็นพ่อกำลังจัดกระเป๋า

"พ่อ จัดกระเป๋าทำไมครับ?