บทที่ 388

- เอาไปถึงหลุมศพ

อวี่จิ้งหมิงปิดปากด้วยความขุ่นเคือง "ไม่ฟังคำผู้ใหญ่ เดี๋ยวก็เจอดีเอง รอให้มีคนร้องเรียนพี่ชายเธอเถอะ เธอถึงจะรู้"

หลี้เสี่ยวอวี้กลอกตา "รู้ว่าเธออายุสิบแปด ไม่รู้คงนึกว่าแปดสิบแล้ว"

เขาเป็นแค่นักเรียน จะมาเป็นผู้ใหญ่อะไร?

ไม่ฟังเขาแล้วจะเจอดีงั้นเหรอ!

หัวหน้าวิชาคณ

บทที่ 388

- พวกคนตระกูลหลินนี่เป็นเหมือนกาวยางเหนียว ติดแล้วสลัดไม่หลุด

คำพูดนี้หลินกั๋วต้งไม่สามารถโต้แย้งได้ จางเจียวพูดเสียงเบา "แต่ก็เป็นญาติของกั๋วต้ง ถึงจะอยากพึ่งบารมีบ้างก็ไม่แปลก"

ใครบ้างที่มีญาติรวยมีอำนาจ จะไม่อยากพึ่งบารมีบ้าง?

หลี่ซูผิงขมวดคิ้วมองจางเจียว "ฉันตัดขาดความสัมพันธ์แม่

บทที่ 389

- หกล้ม

"โอ๊ย..."

ไฟถนนมืดเกินไป จางเจียวเดินไปคุยไป ไม่ทันระวังเท้า เหยียบก้อนหินเท้าพลิก

เธอที่อุ้มลูกอยู่เสียการทรงตัวล้มลงทันที

ตอนล้มเธอป้องกันเด็กในอ้อมแขน เด็กไม่เป็นอะไรเลย แต่ก้นและหลังของเธอกระแทกพื้นอย่างแรง

"ระวังทางด้วยสิ!" หลินกั๋วต้งอุ้มจุ้นจุ้นด้วยมือเดียว อดบ่นไม่ได