บทที่ 283 หลินเจี้ยนซื่อถูกทำร้าย

ซ่งเจียหรงมองหน้าหลินเจี้ยนซื่อพูดว่า: "ตอนที่เราต้องไปทำงานในชนบท มีครั้งหนึ่งผมปวดท้องเพราะหิว คุณเป็นคนให้ขนมปังผมสองชิ้น บุญคุณนี้ผมซ่งเจียหรงจะไม่มีวันลืม"

"วันจันทร์คุณมาหาผมที่โรงงานพลาสติก ผมจะจัดการสัมภาษณ์ให้แบบผ่านๆ แล้วจัดการให้คุณเข้าทำงานในโรงงานเลย

บทที่ 284 เฒ่าหลินกลับบ้านเกิด

"คุณหมอหลี่ ฉันเห็นเขามองคุณนะ คุณรู้จักเขาหรือคะ?" พยาบาลมองหลี้เจิ้นเจิ้นถาม

หลี้เจิ้นเจิ้นส่ายหน้า "ฉันไม่รู้จักเขานะ"

หลินเจี้ยนซื่อยังคงมองหลี้เจิ้นเจิ้น ปากพึมพำไม่ชัด: "แม่..."

แพทย์ฝึกหัดคนหนึ่งพูด: "เขาคงเห็นคุณหมอหลี่สวย เลยมองน่ะ"

หลี้เจิ้นเจิ้น: "..."

บทที่ 285 นี่คือชะตากรรมของฉัน

เฒ่าหลินไม่ได้กินบะหมี่อร่อยขนาดนี้มานานแล้ว กินจนน้ำซุปหมดชาม

เฒ่าหลินดื่มน้ำซุปเสร็จ ใช้มือเช็ดปาก มองตู้เถาฮวาพูด: "ไม่ได้กินของที่เธอทำมาหลายปีแล้ว ฝีมือทำอาหารของเธอดีกว่าเมื่อก่อนอีก"

"พี่หยงเหนียนชอบก็ดีแล้ว" ตู้เถาฮวายิ้ม แต่เป็นรอยยิ้มที่เศร้าและเหงา

เธอเ