บทที่ 221 ถ้าพวกเราไปก็จะดูแปลกแยกและอึดอัดไม่สบายใจมาก

ฉินหรงส่ายหน้าพลางกล่าวว่า "ถ้าอย่างนั้นพวกเรายิ่งไปไม่ได้เข้าไปใหญ่"

แม้เธอจะไม่เคยไปโรงแรมใหญ่ในปักกิ่ง แต่ก็เคยได้ยินมาว่าที่นั่นไม่ใช่ที่ที่คนธรรมดาจะไปได้

"ฉันกับเสี่ยวเย่ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าประตูโรงแรมใหญ่ปักกิ่งอยู่ทางไหน พ่อเฒ่าหลี้เ

บทที่ 222 ผมไม่มีเงินจริงๆ

ที่หมู่บ้านเลขที่ 18 บ้านตระกูลหลิน

"เชิญครับลุงหวัง ดื่มน้ำหน่อย" หลินหย่งเหนียนวางแก้วน้ำที่เพิ่งรินลงบนโต๊ะ

"โอ้ ขอบคุณ" ลุงหวังยกแก้วขึ้นจิบน้ำ

น้ำต้มธรรมดา ไม่ได้ใส่น้ำตาลแม้แต่นิดเดียว

ไม่ใช่ว่าหลินหย่งเหนียนไม่อยากใส่น้ำตาลให้ แต่เพราะน้ำตาลไม่ได้อยู่ในห้องนั

บทที่ 223 ยิ่งกินยิ่งรู้สึกขมในใจ

หลินหย่งเหนียนขมวดคิ้ว รู้สึกว่าจางเจียวกำลังระบายอารมณ์ใส่เขา!

จุ้นจุ้นป่วยก็ไม่ใช่เขาแพร่เชื้อให้ เธอจะมาระบายอารมณ์ใส่เขาทำไม?

แต่หลินหย่งเหนียนก็อดทนไว้ "เด็กวัยนี้ป่วยง่าย ตอนกั๋วต้งอายุเท่านี้ก็เหมือนกัน เว้นระยะหน่อยก็ป่วย แม่เขาก็พาไปฉีดยาที่สถานีอนามัย ดู