บทที่ 222 ผมไม่มีเงินจริงๆ

ที่หมู่บ้านเลขที่ 18 บ้านตระกูลหลิน

"เชิญครับลุงหวัง ดื่มน้ำหน่อย" หลินหย่งเหนียนวางแก้วน้ำที่เพิ่งรินลงบนโต๊ะ

"โอ้ ขอบคุณ" ลุงหวังยกแก้วขึ้นจิบน้ำ

น้ำต้มธรรมดา ไม่ได้ใส่น้ำตาลแม้แต่นิดเดียว

ไม่ใช่ว่าหลินหย่งเหนียนไม่อยากใส่น้ำตาลให้ แต่เพราะน้ำตาลไม่ได้อยู่ในห้องนั

บทที่ 223 ยิ่งกินยิ่งรู้สึกขมในใจ

หลินหย่งเหนียนขมวดคิ้ว รู้สึกว่าจางเจียวกำลังระบายอารมณ์ใส่เขา!

จุ้นจุ้นป่วยก็ไม่ใช่เขาแพร่เชื้อให้ เธอจะมาระบายอารมณ์ใส่เขาทำไม?

แต่หลินหย่งเหนียนก็อดทนไว้ "เด็กวัยนี้ป่วยง่าย ตอนกั๋วต้งอายุเท่านี้ก็เหมือนกัน เว้นระยะหน่อยก็ป่วย แม่เขาก็พาไปฉีดยาที่สถานีอนามัย ดู

บทที่ 224 ต่อไปนี้พี่น้องเราจะอยู่ด้วยกันดีๆ และร่วมกันกตัญญูต่อพ่อแม่

บ่ายสองโมง แม่เฒ่าหวีและคุณแม่กู้ที่เพิ่งตื่นจากงีบกลางวันนั่งดื่มน้ำชายามบ่ายด้วยกัน

"ติ๋งต่อง ติ๋งต่อง..."

เสียงกริ่งประตูดังขึ้น พี่หวังชุ่ยเหม่ยไปเปิดประตู

"ใครมาหรือ?" แม่เฒ่าหวีเอ่ยถาม

"แม่คะ หนูเองค่ะ" หลี้อวิ๋นซูถือของ