บทที่ 20 ตอนนี้เธอไม่ยอมเสียเปรียบเปล่าๆ แล้ว

หลินหย่งเหนียนมองลูกสะใภ้คนโตอย่างไม่พอใจ ลูกชายคนรองพูดถูก นั่นเป็นเงินของเขา เขาจะให้ใครก็ได้ เธอไม่มีสิทธิ์ยุ่ง

หลินกั๋วต้งตบโต๊ะ "หลินเจี้ยนซื่อ แกว่าใคร?"

หลินเจี้ยนซื่อชะงัก แล้วก็ตบโต๊ะบ้าง "ว่าเมียแกไง เป็นไร?"

"อยากโดนตีรึไง"

"ลองตีดูสิ" พ

บทที่ 21 มีอะไรให้ดีใจกับวันเวลาแบบนี้?

"อ้า~อืม~อ้า—"

หลินหย่งเหนียนได้ยินเสียงจากอีกฝั่งกำแพง พลิกตัวด้วยความหงุดหงิด ล้วงนุ่นออกจากหมอนสองก้อน ปั้นเป็นก้อนยัดเข้าหู

"ไอ้ลูกรองนี่ กี่รอบแล้ว จริงๆเลย คนหนุ่มไม่รู้จักยั้ง พอแก่ตัวค่อยรู้..." หลินหย่งเหนียนบ่นพึมพำพลางคลุมผ้าห่มปิดหัว

หลิวฉินเหงื่

บทที่ 22 ช่วยดูแลเป็นน้ำใจ ไม่ช่วยก็เป็นสิทธิ์

ฉินเย่เปิดประตูบ้าน เห็นพ่อนอนหลับอยู่บนเตียง กรนเสียงดัง ในห้องมีกลิ่นเหล้าฉุน

เขาขมวดคิ้ว เก็บเสื้อผ้าที่พื้นขึ้นมา พาดไว้บนราวเตียงของพ่อ

ล้วงเงินจากกระเป๋ากางเกง ซ่อนไว้ใต้แผ่นไม้เตียงเล็กที่เขานอน

นี่คือค่าเช่าบ้านเดือนหน้า ต้องไม่ให้พ่อขโมยไปซื้