บทที่ 21 มีอะไรให้ดีใจกับวันเวลาแบบนี้?

"อ้า~อืม~อ้า—"

หลินหย่งเหนียนได้ยินเสียงจากอีกฝั่งกำแพง พลิกตัวด้วยความหงุดหงิด ล้วงนุ่นออกจากหมอนสองก้อน ปั้นเป็นก้อนยัดเข้าหู

"ไอ้ลูกรองนี่ กี่รอบแล้ว จริงๆเลย คนหนุ่มไม่รู้จักยั้ง พอแก่ตัวค่อยรู้..." หลินหย่งเหนียนบ่นพึมพำพลางคลุมผ้าห่มปิดหัว

หลิวฉินเหงื่

บทที่ 22 ช่วยดูแลเป็นน้ำใจ ไม่ช่วยก็เป็นสิทธิ์

ฉินเย่เปิดประตูบ้าน เห็นพ่อนอนหลับอยู่บนเตียง กรนเสียงดัง ในห้องมีกลิ่นเหล้าฉุน

เขาขมวดคิ้ว เก็บเสื้อผ้าที่พื้นขึ้นมา พาดไว้บนราวเตียงของพ่อ

ล้วงเงินจากกระเป๋ากางเกง ซ่อนไว้ใต้แผ่นไม้เตียงเล็กที่เขานอน

นี่คือค่าเช่าบ้านเดือนหน้า ต้องไม่ให้พ่อขโมยไปซื้

บทที่ 23 ป้าหยวนพลาดท่า

"ใครบอกว่าหาเงินไม่ได้? เธอก็หาเงินได้นี่ เธอขายไข่ชา ยังได้เงินมากกว่าคนที่มีงานประจำเสียอีก"

ไข่ที่เธอใช้น่าจะไปรับซื้อจากชนบท ร้านสหกรณ์ขายไข่ราคาฟองละ 5 เฟิน ไปรับซื้อจากชนบทน่าจะถูกกว่าอีก 1 เฟิน เหลือฟองละ 4 เฟิน ขายฟองละ 1 เจี้ยว ค่าถ่านหินกับชา คิดต้นทุนเพิ่มฟองละ 1