บทที่ 158 เขาหลินหย่งเหนียนขอยอมอยู่อย่างเดียวดายจนแก่เฒ่า ก็จะไม่แต่งกับผู้หญิงประเภทนั้น

หลินหย่งเหนียนฟังคำพูดของจ้าวไหลจื่อที่มาชักชวน เงียบไปครู่หนึ่ง

จริงๆ แล้วเมื่อเห็นลูกชายทั้งสองมีภรรยาคอยดูแล ส่วนตัวเองอยู่อย่างโดดเดี่ยว ในใจก็รู้สึกเหงาอยู่บ้าง รู้สึกว่าขาดอะไรบางอย่างไป

โดยเฉพาะทุกคืน

บทที่ 159 เธอก็ต้องลดทิฐิลง ไปประจบประแจงแม่สามีให้ดีๆ

แม่จาง: "โธ่ ไม่ว่าจะยังไง พวกเธอก็เป็นลูกหลาน ไม่ควรถือสาผู้ใหญ่มากนัก ควรเป็นฝ่ายเข้าไปสานสัมพันธ์ก่อน"

"ใจผู้ใหญ่มักอ่อน แค่ลูกๆ แสดงความห่วงใย แสดงความกตัญญู ก็จะลืมทุกอย่างไปหมด"

"ใช่" พ่อจางพยักหน้าเห็นด้วย

จางเจียวและหลินกั๋วต้งไม่พูดอ

บทที่ 160 นั่นต้องเท่มากแน่ๆ!

"ร้านเกี๊ยวหลี่ น่าจะที่นี่แหละ" หลี้เจิ้นเจิ้นถือกล่องของขวัญสองกล่อง เงยหน้ามองป้ายร้านพลางพูด

คนขับรถชื่อเสี่ยวหวงที่ยืนอยู่ด้านหลังเธอ ถือตะกร้าปูมีชีวิตอยู่ในมือ

ตอนนี้เพิ่งสิบโมงเช้า ในร้านยังไม่มีลูกค้า หลี่ซูผิงและคนอื่นๆ กำลังยุ่งอยู่ในครัว

หลี้เจิ้นเจิ้นถือ