บทที่ 89

เพิ่งเดินเข้าวังต้องห้าม แว่วเสียงพิณอันไพเราะก็ลอยเข้ามากระทบโสตหูดุจธารไหล

ทุกคนต่างรู้ว่าซีอวิ๋นคือหญิงผู้มีพรสววรค์ได้รับการยอมรับของราชวงศ์โหลงโฉง อีกทั้งบังเป็ยหญิงที่มีความสามารถคนเดียวที่ไร้คนเปรียบเทียบใต้หล้าในราชวงศ์โหลงโฉง ทั้งงดงาม และมากด้วยพรสวรรค์ความสามารถ ดัง

บทที่ 90

เฟยเอ๋อกลับมายังจวนอ๋องเหยนหมิง เพิ่งเดินเข้ามาในตำหนักเยียนเฟยก็หันหน้ามองบนกำแพงภายในห้อง เห็นว่าพื้นที่ว่างด้านหลังโต๊ะค่อนข้างกว้าง ก็วิ่งไปข้างหน้าคลี่ภาพวาดในมือออก และยังพึมพำคำชมเชยสองสามประโยคออกมา จึงเอาภาพวาดแขวนขึ้นไป จากนั้นก็ยิ้มตาหยีมองตนเองผู้มีรอยยิ้มร่าเริงข้างบนนั้น

บทที่91

ครั้งนี้เฟยเอ๋อไม่ได้ไปหาฮ่องเต้นางตรงดิ่งไปที่เขตหวงห้ามของพระราชวังยังไงซะป้ายของฮ่องเต้ก็อยู่กับนางถึงแม้จะเป็นเขตหวงห้ามนางก็สามารถเข้าออกได้สบาย

“ท่านพี่ซีอวิ๋น！”เฟยเอ๋อวิ่งเข้าไปด้านในแล้วยิ้มหยีๆ

ซีอวิ่นที่รู้สึกเบื่อๆเลยนั่งวาดรูปภูเขากับสายน้ำอยู่นั้นก็หันมามองนา