บทที่ 75 นางต้องมีชีวิตรอด

โหลวเหยนหมิงฉีกอาภรณ์ของเฟยเอ๋อออก ก่อนจะหยิบเอาผ้าห่มมาคลุมทั้งร่างของนางไว้ แต่กลับมองเห็นทั้งกระหม่อมของนางพันประสานกับคราบเลือดเข้าด้วยกัน สองมือพลันหยุดชะงัก และมองไปยังเฟยเอ๋อที่ยังคงไร้สติอย่างแข็งมื่อ

เขาพลันคาดหวัง นางจะสามารถลืมตาขึ้นมาแผดด่ายกใหญ่ได

บทที่ 76 คืนชีวิตอีกครั้ง

วันถัดมา โหลวเหยนหมิงยังไม่ทันจะได้กลับห้องไปเยี่ยมเฟยเอ๋อเลย ก็ถูกคนในราชสำนักเรียกไปเข้าในวังเสียแล้ว

โหลวโม่ชูมองโลหวเหยนหมิงที่สีหน้าเหนื่อยล้าด้วยรอยยิ้มจางๆ “คืนวานหลับไม่ค่อยดี?”

“ก็ดี เพียงแต่มีเรื่องในใจนิดหน่อย จึงหลับไม่ค่อยสนิทก็เท่าน

บทที่ 77

เมื่อได้ยินเสี่ยวฟางจื่อพูดว่าฉูเฟยเอ๋อฟื้นขึ้นมาแล้วนั้น โหลวเหยนหมิงทำเพียงยิ้มบางๆ และไม่ได้พูดอะไรเลย

“ท่านอ๋อง ท่านไม่อยากไปเยี่ยมชายาอ๋องสักหน่อยจริงๆ หรือว่ากำลังอดกลั้นอยุ่กันแน่” เสี่ยวฟางจื่อมองเขาอย่างพินิจ

มือของโหลวเหยนหมิงซึ่งถือแผนที่ทางการทหารอยู่ทื่อขึ้น