บทที่ 74 ตกตะลึงตาค้าง

ภายในห้องอักษรของหมิงเวนโหลว เทียนมอดดับ ความยะเยือกลอยปกปิดทั่วห้อง

ประตูห้องถูกสาวใช้ที่ลุกขึ้นมาทำความสะอาดอยู้เป็นประจำผลักเปิด ปลายจมูกพลันมีกลิ่นโลหิตที่เข้มข้นลอยมากระทบหนึ่งระลอก

สาวใช้สูดจมูกหลายครั้ง กำไม้กวาดในมืออย่างแน่นหนา ก่อนเดินเข้าไปข้างใน

บทที่ 75 นางต้องมีชีวิตรอด

โหลวเหยนหมิงฉีกอาภรณ์ของเฟยเอ๋อออก ก่อนจะหยิบเอาผ้าห่มมาคลุมทั้งร่างของนางไว้ แต่กลับมองเห็นทั้งกระหม่อมของนางพันประสานกับคราบเลือดเข้าด้วยกัน สองมือพลันหยุดชะงัก และมองไปยังเฟยเอ๋อที่ยังคงไร้สติอย่างแข็งมื่อ

เขาพลันคาดหวัง นางจะสามารถลืมตาขึ้นมาแผดด่ายกใหญ่ได

บทที่ 76 คืนชีวิตอีกครั้ง

วันถัดมา โหลวเหยนหมิงยังไม่ทันจะได้กลับห้องไปเยี่ยมเฟยเอ๋อเลย ก็ถูกคนในราชสำนักเรียกไปเข้าในวังเสียแล้ว

โหลวโม่ชูมองโลหวเหยนหมิงที่สีหน้าเหนื่อยล้าด้วยรอยยิ้มจางๆ “คืนวานหลับไม่ค่อยดี?”

“ก็ดี เพียงแต่มีเรื่องในใจนิดหน่อย จึงหลับไม่ค่อยสนิทก็เท่าน